Tuinaarde

In het najaar moeten de jonge plantjes de grond in. Om ze lekker te kunnen laten wortelen, rijd ik naar het tuincentrum voor een paar zestigiterzakken tuinaarde. Met enige tegenzin, want in november – dat kun je op je vingers natellen – hebben de uitgestalde planten plaatsgemaakt voor kerstgekte. De Sint moet dan nog komen hè. Als er één sector is die mensen jaarlijks diep in de buidel laat tasten … Het moge duidelijk zijn: mij boeit het niet, decadent gedoe. De ballen die met kerst in onze boom hangen stammen uit 1986, niks mis mee.

Ja hoor, daar heten de levensgrote rendieren me al welkom, zingend en wel. Verderop bespelen twee wasberen een klarinet. Het nieuwste van het nieuwste schijnt de uit de Duitse kersttraditie afkomstige roodgroene notenkrakerpop, verkrijgbaar in alle soorten en maten. De kerstman kom ik nergens tegen, zeker passé. Wel passeer ik meters wand met glitters, frutsels en andere prullaria in kleuren die pijn doen aan mijn ogen.

Terwijl ik doorloop langs achter glas bewegende winterse taferelen, die het midden houden tussen de Eftelingsprookjes van Anton Pieck en Disney’s Bambifilm, zie ik naast een stapel dozen een vrouw op haar hurken zitten. Het is de tuinvrouw die me in mei altijd wijst waar de lobelia’s en petunia’s staan en me tips geeft over hoe die het beste te verzorgen. Nu is ze druk doende de schappen bij te vullen met huisjes, treinstationnetjes en draaimolentjes. Ik stel me zo voor dat ze veel liever haar handen vuil maakt aan voorjaarsbloeiers en klimplanten. Niets van dat al. Ongevraagd vertelt ze me enthousiast en langer dan me lief is over verlichte dorpjes die je rond kerst met het hele gezin kunt opzetten en aanvullen met een poffertjeskraampje of ijsbaantje. Tussen haar verhaal door doe ik meerdere pogingen om weg te komen. Maar dan wil de tuincentrummevrouw me nog even laten zien hoe leuk een treintje door een tunneltje rijdt en een skiliftje de berg op en af gaat.

Weer thuis sta ik aan het slingertje te draaien van een miniatuurdraaiorgel dat ‘Oh dennenboom’ speelt. Shit, de tuinaarde.