Kwijt

Kwijt

Doorgaans maak ik me niet snel druk om iets wat ik kwijt ben. Dat komt heus wel weer terecht op het moment dat ik er niet meer aan denk. De afgelopen dagen echter loop ik rusteloos door het huis, naar de tuin, dan weer een blokje om – ook midden in de nacht. ‘Miehies! Miesje!’ roep ik schuddend met een blikje lekkere brokjes. Geen Mies.

Vooral de gedachte dat ik ze toch een keer moet bellen houdt me wakker. Hoe breng je een boodschap dat de poes - die niet jouw poes is - is weggelopen en nu waarschijnlijk angstig ergens verscholen zit in een voor haar vreemde achtertuin? Moet ik echt hun vakantie verpesten?

Dan, om vijf uur woensdagochtend: daar zit ze, boven op het schuurdakje van de buren. Pfff! Met het kattenmandje in de aanslag lukt het me Miesje mee naar huis te krijgen.

‘Hé, hoe was Italië?’